Don Pietro Jura, “Orapismo: l’inazione nell’arte”, a critical essay on Orapizm®, published in the international magazine Solaria (No. 26, February 2026), edited by Prince Alfio Borghese.

“Orapizm redefines the act of painting as an autonomous moment of tension between body, matter, and time.”

Source Solaria — Rivista Internazionale di Arte e Cultura No. 26, February 2026 pp. 20–21

https://globaluserfiles.com/media/216764_09185ed380b7a065b45253a4b39dfd6133bf5cb4.pdf/o/solaria_febbraio2026_a4.pdf

Orapism is a contemporary artistic practice that redefines the act of painting as an autonomous moment of tension between body, matter, and time. It does not arise in order to narrate or interpret something, but to allow a process to occur. The work does not refer to another symbolic or conceptual meaning; rather, it is a concrete trace of presence that reveals itself in the gesture. At the center of Orapism lies the concept of ination. This does not mean inactivity, but a state of conscious, non-narrative activity – the moment in which artistic action is no longer directed toward psychological expression or the communication of meanings. The gesture does not illustrate an idea, does not transmit emotions, and does not function as a carrier of a message; it records movement and installs a silence from which the image emerges. The image thus becomes a perceptual event. It does not function like a text requiring interpretation, but like a field of perception. Meaning is neither produced nor interpreted – it remains suspended. The experience of the work takes place without interpretative mediation, in the direct relation between the presence of the image and the presence of the viewer. From the perspective of art history, Orapism situates itself within a space of tension between minimalism and processual practices, while maintaining a clear distance from the dominant languages of contemporary art. It is not a philosophical system nor a closed doctrine, but an open language that allows for different stylistic variations. Orapism does not emerge from conceptual or narrative premises. Each work is born autonomously, independent of the artist’s biography and the context of production. Silence, reduction, and concentration are not aesthetic decisions but conditions that make the image itself possible. Everything that could obscure its presence is removed. In this sense, Orapism is not a testimony of its era nor a historical commentary. It is rather a trace of a form of consciousness. Where art has often functioned as an instrument of ideology, power, or narrative, Orapism neutralizes these functions, restoring to the image its primordial capacity to awaken awareness. It does not propose salvation, nor does it promise transcendence. It does not demand deep interpretation either. Through the radical rejection of the image as representation and the removal of gesture as expression, it opens a space of silence in which the image ceases to be a depiction and becomes an experience. Within this space the artist is no longer an author in the traditional sense, but rather a passage through which the gesture moves. The viewer, in turn, does not interpret the image but resonates with it. The Orapist image is not a message – it is a form of presence. After an initial interest in the work of Jacek Malczewski, the Polish painter associated with the symbolism of the late nineteenth and early twentieth centuries, Krzysztof Konopka gradually abandoned stylistic references and developed an autonomous painting practice characterized by the rigor of gesture and a radical reduction of formal means. His works have been presented in numerous international group exhibitions (2017–2025), including in Amsterdam, London, Paris, Venice, Florence, and Vienna, as well as in solo exhibitions in Skopje (North Macedonia).

Don Pietro Jura, „Orapismo: l’inazione nell’arte”, krytyczny esej o Orapizmie®, opublikowany w międzynarodowym magazynie Solaria (nr 26, luty 2026), redagowanym przez księcia Alfio Borghese.

„Orapizm redefiniuje akt malarski jako autonomiczny moment napięcia pomiędzy ciałem, materią i czasem.”

Źródło Solaria — Międzynarodowy Magazyn Sztuki i Kultury nr 26, luty 2026 s. 20–21

https://globaluserfiles.com/media/216764_09185ed380b7a065b45253a4b39dfd6133bf5cb4.pdf/o/solaria_febbraio2026_a4.pdf

Orapizm jest współczesną praktyką artystyczną, która redefiniuje akt malarski jako autonomiczny moment napięcia pomiędzy ciałem, materią i czasem. Nie powstaje po to, aby coś opowiadać lub interpretować, lecz aby pozwolić wydarzyć się procesowi. Dzieło nie odsyła do innego symbolicznego lub konceptualnego znaczenia, lecz jest konkretnym śladem obecności, która ujawnia się w geście. W centrum Orapizmu znajduje się pojęcie inacji. Nie oznacza ono bezczynności, lecz stan aktywności świadomej i nienarracyjnej – moment, w którym działanie artystyczne nie jest już ukierunkowane na ekspresję psychologiczną ani na komunikowanie znaczeń. Gest nie ilustruje idei, nie przekazuje emocji i nie służy jako nośnik przekazu; rejestruje ruch, instaluje ciszę, z której wyłania się obraz. Obraz staje się zatem zdarzeniem percepcyjnym. Nie funkcjonuje jak tekst wymagający odczytania, lecz jak pole percepcji. Znaczenie nie jest produkowane ani interpretowane – pozostaje zawieszone. Doświadczenie dzieła odbywa się bez mediacji interpretacyjnych, w bezpośredniej relacji między obecnością obrazu a obecnością widza. Z punktu widzenia historii sztuki Orapizm sytuuje się w przestrzeni napięcia pomiędzy minimalizmem a procesualnością, zachowując jednak wyraźny dystans wobec języków dominujących w sztuce współczesnej. Nie jest systemem filozoficznym ani zamkniętą doktryną, lecz otwartym językiem pozwalającym na różne wariacje stylistyczne. Orapizm nie powstaje z założeń konceptualnych czy narracyjnych. Każde dzieło rodzi się autonomicznie, niezależnie od biografii autora i kontekstu produkcji. Cisza, redukcja i koncentracja nie są decyzjami estetycznymi, lecz warunkiem możliwości samego obrazu. Usunięte zostaje wszystko, co mogłoby przesłonić jego obecność. W tym sensie Orapizm nie jest świadectwem epoki ani komentarzem historycznym. Jest raczej śladem formy świadomości. Tam, gdzie sztuka bywała narzędziem ideologii, władzy czy narracji, Orapizm neutralizuje te funkcje, przywracając obrazowi jego pierwotną zdolność budzenia świadomości. Nie proponuje zbawienia ani nie obiecuje transcendencji. Nie domaga się też głębokiej interpretacji. Przez radykalne odrzucenie obrazu jako reprezentacji i usunięcie gestu jako ekspresji, otwiera przestrzeń ciszy, w której obraz przestaje być przedstawieniem, a staje się doświadczeniem. W tej przestrzeni artysta nie jest już autorem w tradycyjnym sensie, lecz raczej miejscem przejścia gestu. Widz z kolei nie interpretuje obrazu, lecz z nim rezonuje. Obraz orapistyczny nie jest komunikatem – jest formą obecności. Po początkowym zainteresowaniu twórczością Jacka Malczewskiego, polskiego malarza reprezentującego symbolizm przełomu XIX i XX wieku, Krzysztof Konopka stopniowo porzucił odniesienia stylistyczne i wypracował autonomiczną praktykę malarską, charakteryzującą się rygorem gestu i radykalną redukcją środków formalnych. Jego prace były prezentowane na licznych wystawach zbiorowych w kontekstach międzynarodowych (2017–2025), m.in. w Amsterdamie, Londynie, Paryżu, Wenecji, Florencji i Wiedniu, a także na wystawach indywidualnych w Skopje (Macedonia).

Let us imagine a river.

Three people enter the water. Each moves differently. The difference does not lie in the style of movement, but in the way that movement is organized.

This metaphor allows us to grasp the essential distinction between conceptual art, art of expression, and Orapizm.

---

1. The Conceptual Swimmer — Movement According to a Plan

The first swimmer moves according to a predetermined goal.
Direction and trajectory are established in advance.
The movement executes a project.

This corresponds to conceptual art.

Structure:
idea → realization → image

The gesture is the execution of an assumption.
Meaning precedes action.

---

2. The Expressive Swimmer — Movement Organized by a Dominant State

The second swimmer does not follow a plan.
His movement is organized by a dominant state — tension, intensity, arousal.

It is not about direction, but about force.
The movement is shaped by what prevails at a given moment.

This corresponds to art of expression.

Structure:
state → gesture → trace

The action becomes a recording of energy.

---

3. The Third Swimmer — Ination in Orapizm

The third swimmer moves differently.

He does not execute a plan.
He does not act under the dominance of tension.

Movement occurs as a direct relation to what is happening in the present.
It is not organized around a goal or a state.

At a certain point, it ceases to matter “who acts.”
What remains is the event of movement itself.

This is the moment of Ination.

---

Orapizm: From Concept to Transcendence

Orapizm, as an artistic practice, begins with a concept.

The concept establishes a frame: theme, direction, structure.
This is a narrative stage.

The act of Orapizm occurs only when the concept ceases to function as a controlling force.

It is not about demonstratively destroying the concept,
but about transcending its dominance.

Only at this point does Ination become possible.

---

What Is Ination?

Ination is a state of pre-narrative presence in which the creative act occurs without constructing a story about the “self” as its center.

Narrative organizes experience around identity:
“I did this,” “this is about me,” “this means.”

In conceptual art, narrative precedes the gesture.
In expressive art, narrative arises as a result of the dominant state.

In Ination, the narrative center does not organize the action.

Movement continues.
A trace emerges.
No story is constructed.

This does not imply a lack of consciousness.
It implies the suspension of the dominance of the identity-forming mechanism.

---

Technique and Act

Orapizm possesses a specific technique and method of working with material.

However, the technique alone may lead to:

• formal abstraction,
• expressionism,
• performance,
• conceptual realization,
• an aesthetic of gesture.

It may generate dynamic images and intense structures.

This still does not mean that the act of Orapizm has occurred.

The act of Orapizm takes place exclusively when Ination appears.

Without Ination, a painting executed using the technique of Orapizm is produced.
With Ination, the act of Orapizm occurs.

The difference is structural, not stylistic.

---

The Difference at a Glance

	Conceptual	Expressive	Ination in Orapizm
Point of departure	Idea	Dominant state	Transcendence of the narrative center
Movement	Execution of a plan	Organized by tension	Event without a center
Meaning	Intended	Emerging from the state	Non-imposed

---

Returning to the River

The first swimmer organizes movement around a plan.
The second organizes movement around a dominant state.

In both cases, action has a center that gives it direction.

The third does not organize movement around a plan or a state.
The movement is not controlled by project or tension.
It does not concentrate around someone who governs it.

The event occurs.

The trace remains.

Not as the execution of a plan.
Not as a record of tension.

But as the result of Ination — a state of pre-narrative presence in which the creative act unfolds without constructing a narrative center.

---

Editorial Note

Orapizm® is a registered name designating an original artistic practice defined as a process leading to Ination — a pre-narrative form of presence within the creative act.

Wyobraźmy sobie rzekę.

Do wody wchodzą trzy osoby. Każda porusza się inaczej. Różnica nie dotyczy stylu ruchu, lecz sposobu jego organizacji.

Ta metafora pozwala uchwycić zasadniczą różnicę między sztuką koncepcyjną, sztuką ekspresji a Orapizmem.

---

1. Pływak koncepcyjny — ruch według planu

Pierwszy porusza się według założonego celu.
Kierunek i trajektoria są ustalone wcześniej.
Ruch realizuje projekt.

To odpowiednik sztuki koncepcyjnej.

Struktura:
idea → realizacja → obraz

Gest jest wykonaniem założenia.
Sens poprzedza działanie.

---

2. Pływak ekspresyjny — ruch organizowany przez dominujący stan

Drugi nie realizuje planu.
Jego ruch organizuje dominujący stan — napięcie, intensywność, pobudzenie.

Nie chodzi o kierunek, lecz o siłę.
Ruch jest kształtowany przez to, co w danym momencie przeważa.

To odpowiednik sztuki ekspresji.

Struktura:
stan → gest → ślad

Działanie przybiera formę zapisu energii.

---

3. Trzeci pływak — Inacja w Orapizmie

Trzeci porusza się inaczej.

Nie realizuje planu.
Nie działa pod dominacją napięcia.

Ruch zachodzi jako bezpośrednia relacja z tym, co aktualnie się wydarza.
Nie organizuje się wokół celu ani stanu.

W pewnym momencie przestaje być istotne „kto działa”.
Pozostaje samo zdarzenie ruchu.

To moment Inacji.

---

Orapizm: od konceptu do przekroczenia

Orapizm jako praktyka artystyczna rozpoczyna się od konceptu.

Koncept ustanawia ramę: temat, kierunek, strukturę.
Jest to etap narracyjny.

Akt Orapizmu zachodzi dopiero wtedy, gdy koncept przestaje pełnić funkcję sterującą.

Nie chodzi o jego demonstracyjne zniszczenie,
lecz o przekroczenie jego dominacji.

Dopiero w tym momencie możliwa jest Inacja.

---

Czym jest Inacja?

Inacja to stan przednarracyjnej obecności, w którym akt twórczy zachodzi bez budowania historii o „ja” jako jego centrum.

Narracja organizuje doświadczenie wokół tożsamości:
„ja zrobiłem”, „to jest o mnie”, „to znaczy”.

W sztuce koncepcyjnej narracja poprzedza gest.
W sztuce ekspresyjnej narracja powstaje w wyniku dominującego stanu.

W Inacji narracyjne centrum nie organizuje działania.

Ruch trwa.
Ślad powstaje.
Nie powstaje opowieść.

Nie oznacza to braku świadomości.
Oznacza zawieszenie dominacji mechanizmu tożsamościowego.

---

Technika a akt

Orapizm posiada określoną technikę i sposób pracy z materią.

Jednak sama technika może prowadzić do:

• abstrakcji formalnej,
• ekspresjonizmu,
• performansu,
• realizacji koncepcyjnej,
• estetyki gestu.

Może generować dynamiczne obrazy i intensywne struktury.

To wciąż nie oznacza, że zachodzi akt Orapizmu.

Akt Orapizmu zachodzi wyłącznie wtedy, gdy pojawia się Inacja.

Bez Inacji powstaje obraz wykonany techniką Orapizmu.
Z Inacją powstaje akt Orapizmu.

To różnica strukturalna, nie stylistyczna.

---

Różnica w jednym spojrzeniu

	Koncepcyjne	Ekspresyjne	Inacja w Orapizmie
Punkt wyjścia	Idea	Dominujący stan	Przekroczenie narracyjnego centrum
Ruch	Realizacja planu	Organizowany przez napięcie	Zdarzenie bez centrum
Sens	Zamierzony	Wynikający ze stanu	Nienarzucany

---

Powrót do rzeki

Pierwszy pływak organizuje ruch wokół planu.
Drugi organizuje ruch wokół dominującego stanu.

W obu przypadkach działanie ma centrum, które nadaje mu kierunek.

Trzeci nie organizuje się wokół planu ani wokół stanu.
Ruch nie jest sterowany ani projektem, ani napięciem.
Nie koncentruje się wokół „kogoś”, kto nim zarządza.

Zdarzenie zachodzi.

Ślad pozostaje.

Nie jako realizacja planu.
Nie jako zapis napięcia.

Jako rezultat Inacji — stanu przednarracyjnej obecności, w którym akt twórczy zachodzi bez budowania narracyjnego centrum.

---

Nota redakcyjna
Orapizm® stanowi zarejestrowaną nazwę autorskiej praktyki artystycznej, definiowanej jako proces prowadzący do Inacji — przednarracyjnej formy obecności w akcie twórczym.

Art Gallery iKonica, Milano I 03-23.2025r.
Kurator: Marta Lock

Galeria Sztuki iKonica, Mediolan I 03-23.2025r.
Kurator: Marta Lock

On Thursday evening (October 9, 2025), in the space of OSTEN Gallery, a meeting took place with renowned director and writer Naum Panovski, author of the book “Коста Солев – Смртопис.”
The event was held in the presence of Kornelija Koneska, curator of the exhibition and Art Director of OSTEN Gallery, and Mice Jankulovski, Director of the Gallery and President of the OSTEN Biennale of Drawing.

Naum Panovski – a Macedonian theatre director, essayist, and art theorist who has also worked for many years in the United States – shared reflections on the life and legacy of the poet Kosta Solev, whom he describes as “the voice of a small nation with a great soul.”
The gathering took place among the paintings of the exhibition “ORAPISM – The Art of Ination” by Krzysztof Konopka (Orapista), on view in Skopje from 2 to 22 October 2025.

Where the silence of painting met the power of the word, a shared dimension of presence emerged — the essence of Orapism itself.

As Kornelija Koneska wrote: “The written word met visual art – in the beautiful atmosphere of the Orapism exhibition.”

Photos courtesy of OSTEN Gallery, Skopje.

W przestrzeni Galerii OSTEN w czwartkowy wieczór (09.10.2025 r.) odbyło się spotkanie z wybitnym reżyserem i pisarzem Naumem Panovskim, autorem książki „Коста Солев – Смртопис”.
Wydarzenie miało miejsce w obecności Kornelii Koneskiej, kuratorki wystawy i dyrektorki artystycznej OSTEN Gallery, oraz Mice Jankulovskiego, dyrektora galerii i prezesa OSTEN Biennale of Drawing.

Naum Panovski – macedoński reżyser teatralny, eseista i teoretyk sztuki, od wielu lat tworzący również w Stanach Zjednoczonych – podjął w swojej książce temat życia i twórczości poety Kosty Soleva, którego określa jako „głos małego narodu o wielkiej duszy”.
Spotkanie odbyło się wśród obrazów z wystawy „ORAPIZM – Sztuka Inacji” autorstwa Krzysztofa Konopki (Orapisty), prezentowanej w Skopje w dniach 2–22 października 2025.

Tam, gdzie cisza malarstwa spotkała się z mocą słowa, pojawił się wspólny wymiar obecności – ten sam, który stanowi serce Orapizmu.

Jak napisała Kornelija Koneska: „Pisane słowo spotkało się ze sztuką wizualną – w pięknej atmosferze wystawy Orapizmu.”

Zdjęcia dzięki uprzejmości OSTEN Gallery, Skopje.

Integracja. Powrót do Źródła Niespolaryzowanego Istnienia.

Granice przestały istnieć.
To, co patrzy, i to, co było widziane –
stopiło się w jedno widzenie.
W tej ciszy zaczyna się Integracja.

Linia między tym, co tworzy,
a tym, co jest tworzone – zniknęła.
Wszystko, co było po dwóch stronach spojrzenia,
spotkało się w jednym punkcie obecności.

---

I. ZGODA

W INACJĘ wchodzi się poprzez zgodę.

Zgoda to nie rezygnacja,
lecz otwarcie.

To chwila, w której twórca dostrzega dwa bieguny:
– szkic, czyli porządek umysłu,
– i farbę, czyli grę ego z chaosem koloru.

Pomiędzy nimi rodzi się napięcie,
a wraz z nim pokusa — ratować szkic lub bawić się farbą.

Dopiero gdy obie intencje zostaną przyjęte,
gdy żaden biegun nie zostaje odrzucony,
pojawia się Inacja –
stan integracji poprzez akceptację.

To nie jest spokój,
lecz dynamiczna równowaga.

W niej ręka zaczyna działać bez planu,
a ostrze szpachli łączy to, co rozdzielone.

---

II. TECHNIKA

W technice Orapizmu
szkic jest strukturą świadomości —
pierwszym ruchem porządkującego umysłu.

Farba jest życiem –
pulsującą energią, emocją, nieprzewidywalnością.

Szpachla – narzędzie Inacji –
staje się medium pojednania.

Gdy farba przekracza linię szkicu,
ego próbuje ją okiełznać, naprawić, nadać znaczenie.

Wtedy Orapista odpuszcza.

Ostrze zaczyna kreślić linie,
które nie należą już do planu,
lecz do pola niespolaryzowanych możliwości.

Każdy ruch szpachli
jest wyborem jednej z nieskończonych trajektorii,
które już istnieją –
równoprawdopodobne, współobecne, czekające.

Ręka, prowadzona przez Jaźń,
nie tworzy — ujawnia.

Wybiera ścieżkę z przestrzeni,
w której wszystkie linie są prawdziwe.

Obraz nie przedstawia rzeczywistości.
On jest rzeczywistością —
wibracją Obecności uchwyconą
w rozdzieranym końcem szpachli kolorze.

---

III. CZĘSTOTLIWOŚĆ ISTNIENIA

Każdy obraz w Orapizmie
jest częstotliwością istnienia —
rezonansem chwili,
w której ciało, świadomość i materia
spotykają się w jednym punkcie czasu.

Nie jest „dziełem sztuki”,
lecz fragmentem pola energetycznego,
które można poczuć tylko w stanie obecności.

Odbiorca nie ogląda obrazu –
współdrży z nim.

To współbrzmienie jest aktem ponownego połączenia
ze źródłem niespolaryzowanego istnienia,
z którego wszystkie kolory się wyłoniły
i do którego powracają,
tak jak siedem barw spektrum powraca w biel.

---

IV. POWRÓT

W świecie po binarności
nie ma już walki biegunów.

Nie ma ego, które szuka znaczenia.

Jest tylko cicha zgoda,
że każda forma jest śladem Jedni
w rytmie nieskończonego powstawania i rozpuszczenia.

Orapizm nie głosi końca sztuki,
lecz koniec iluzji wyboru.

Nie prowadzi do transcendencji,
lecz do czystej obecności w akcie tworzenia.

---

V. GŁOS ORAPISTY

A teraz, gdy stajesz przed obrazem —
zatrzymaj wzrok tylko na chwilę.

Czy naprawdę widzisz,
czy tylko rozpoznajesz to, co już znałeś?

Czy farba jeszcze oddycha w Tobie,
czy już stała się wspomnieniem ruchu?

Czy pozwalasz, by to obraz patrzył Tobą,
czy wciąż próbujesz nazwać to,
co dawno Cię rozpoznało?

Co w Tobie drży,
gdy kształt zaczyna znikać,
a kolor przestaje znaczyć?

Czy doświadczasz częstotliwości istnienia,
czy śledzisz tylko ślad, który po sobie zostawia?

Czy czujesz jeszcze różnicę
między tym, co patrzy,
a tym, co jest widziane?

A może w tej właśnie chwili
rozpuszczasz się razem z obrazem —
i na moment
nie ma już nikogo, kto patrzy.

---

(Orapizm – sztuka Inacji. 2025)

Integration. The Return to the Source of Unpolarized Existence.

Boundaries have ceased to exist.
That which sees and that which was seen
have merged into a single vision.
In this silence, Integration begins.

The line between what creates
and what is being created — has vanished.
Everything that once stood on opposite sides of perception
has met in one point of Presence.

---

I. CONSENT

One enters INACJA through consent.

Consent is not resignation,
but an opening.

It is the moment when the artist perceives two poles:
– the sketch, as the order of the mind,
– and the paint, as the play of ego with the chaos of color.

Between them arises tension,
and with it — the temptation to rescue the sketch or indulge in color.

Only when both intentions are accepted,
when neither pole is rejected,
Inacja appears —
a state of integration through acceptance.

It is not stillness,
but dynamic equilibrium.

Within it, the hand begins to act without plan,
and the edge of the palette knife unites what was divided.

---

II. TECHNIQUE

In the technique of Orapism,
the sketch is the structure of consciousness —
the first movement of the ordering mind.

Paint is life —
pulsing energy, emotion, unpredictability.

The palette knife — the tool of Inacja —
becomes a medium of reconciliation.

When the paint crosses the line of the sketch,
the ego tries to restrain it, correct it, give it meaning.

Then the Orapist lets go.

The edge begins to carve lines
that no longer belong to intention,
but to the field of unpolarized possibility.

Every movement of the knife
is a choice among infinite trajectories
that already exist —
equally probable, co-present, awaiting.

The hand, guided by the Self,
does not create — it reveals.

It chooses a path from the space
where all lines are true.

The painting does not depict reality.
It is reality —
a vibration of Presence
captured in the color torn by the edge of the knife.

---

III. FREQUENCY OF EXISTENCE

Every painting in Orapism
is a frequency of existence —
a resonance of the moment
in which body, consciousness, and matter
meet at a single point in time.

It is not a “work of art,”
but a fragment of an energetic field
that can be felt only in the state of Presence.

The viewer does not look at the painting —
they resonate with it.

This resonance is an act of reconnection
with the source of unpolarized existence,
from which all colors emerged
and to which they return —
just as the seven tones of the spectrum return to white.

---

IV. RETURN

In the world beyond binarity
there is no longer conflict between poles.

There is no ego searching for meaning.

There is only a quiet consent —
that every form is a trace of the One
in the rhythm of endless arising and dissolution.

Orapism does not proclaim the end of art,
but the end of the illusion of choice.

It does not lead to transcendence,
but to pure Presence within the act of creation.

---

V. THE VOICE OF THE ORAPIST

And now, as you stand before the painting —
let your gaze rest for just a moment.

Do you truly see,
or merely recognize what you already knew?

Does the paint still breathe within you,
or has it become a memory of movement?

Do you allow the painting to see through you,
or do you still try to name
what has long since recognized you?

What trembles within you
when form begins to fade,
and color ceases to mean?

Do you experience the frequency of being,
or follow only the trace it leaves behind?

Do you still feel a difference
between that which sees
and that which is seen?

Or perhaps — in this very moment —
you dissolve together with the painting,
and for an instant
there is no one left who sees.

---

(Orapism – The Art of Ination, 2025)